بررسی تغييرات دنداني- اسكلتي متعاقب گسترش کام توسط پیچ هایراکس با تماس دو نقطه‌ای روی دندان‌های مولر بيماران 8 تا 13 ساله: یک مطالعه‌ی مقدماتی

  • Soosan Sadeghian Assistant Professor, Department of Orthodontics, School of Dentistry, Khorasgan Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran
  • Mahnaz Sheikhi Associate Professor, Torabinejad Dental Research Center, Department of Oral and Maxillofacial Radiology, School of Dentistry, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran
  • Nasim Zareian Dentist, Isfahan, Iran
  • Nasim Esnaashari Postgraduate Student, Department of Orthodontics, School of Dentistry, Khorasghan Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran
  • سوسن صادقيان استاديار، گروه ارتودنتيكس، دانشکده دندان‌پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خوراسگان، اصفهان، ایران
  • مهناز شيخي دانشيار، مركز تحقيقات دندان‌پزشكي ترابي‌نژاد، گروه رادیولوژی دهان، فک و صورت، دانشکده دندان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
  • نسيم زرعيان دندانپزشك، اصفهان، ايران
  • نسيم اثناعشري دستيار تخصصي، گروه ارتودنتيكس، دانشکده دندان‌پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خوراسگان، اصفهان، ایران

چکیده

 

مقدمه: اخيراً درمان‌هاي ارتودنسي به‌سمت ارتوپدي دنداني صورتي و درمان‌هاي بدون كشيدن دندان، گرايش پيدا كرده‌اند. يكي از اين روش‌هاي ارتوپدي، گسترش اسكلتي كام مي‌باشد. هدف اين تحقيق، بررسي تغييرات دنداني و اسكلتي ايجاد شده توسط گسترش عرضي كام به‌وسيله پيچ هايراكس در هر سه بعد بود.

مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقدماتی- تجربی 8 بيمار (4 پسر و4 دختر) با متوسط سني 9 سال و 7 ماه مورد بررسي قرار گرفتند. از پيچ هايراكس با بندگذاري روي مولرهاي اول بالا، استفاده شد. فاز فعال درمان حدود 2 ماه و فاز ثبات 4 ماه بود. لترال سفالومتري و سفالومتري‌هاي خلفي- قدامي تهيه و تريس شدند و اندازه‌گيري روي كست‌هاي مطالعه قبل و بعد از درمان انجام شد. مقايسه‌ی ميانگين هر يك از متغيرها توسط آزمون ويلكوكسون در نرم‌افزار آماري SPSS   نسخه 5/10 انجام شد (05/0 = α ).

یافته‌ها: بعد عرضی ماگزیلا از نظر دندانی و اسکلتی افزایش یافت. میانگین افزايش عرض اسكلتي در ناحيه مولرهاي ماگزيلا (6/5 میلی‌متر) بيش‌تر از میانگین افزايش عرض در ناحيه كانين‌هاي ماگزيلا (3/2 میلی‌متر) بود. فك پايين، افزايش میانگین كمي را در بعد عرضي در ناحيه مولرها (8/4 میلی‌متر) نشان داد. میانگین افزایش پيرامون قوس در فك بالا (3 میلی‌متر) از لحاظ آماری معني‌داري بود (012/0 = p value). در بعد عمودي، خلف ماگزيلا بيش‌تر از قدام آن به‌سمت پــايين جابه‌جا شده بود. افزايش ارتفاع صورت از لحاظ آماري معني‌دار نبود (396/0 = p value) تغيير آماري معني‌دار در موقعيت دندان‌هاي قدامي فك بالا و پايين مشاهده نشد (397/0 ،343/0 = p value)

نتیجه‌‌گیری: پيچ هايراكس با تماس دو نقطه‌اي در گسترش عرضي ناحيه‌ی خلف كام موفق‌تر از قدام بود و بر ارتفاع صورت و موقعیت دندان‌های قدامی تأثیر چشم‌گیری نداشت.

كليد واژه‌ها: تکنیک گسترش فک بالا، سوچورهای کرانیال، قوس دندانی

چاپ شده
2014-02-01
استناد به مقاله
1.
Sadeghian S, Sheikhi M, Zareian N, Esnaashari N, صادقيانس, شيخيم, زرعيانن, اثناعشرين. بررسی تغييرات دنداني- اسكلتي متعاقب گسترش کام توسط پیچ هایراکس با تماس دو نقطه‌ای روی دندان‌های مولر بيماران 8 تا 13 ساله: یک مطالعه‌ی مقدماتی. مجله دانشکده دندانپزشکی اصفهان [اینترنت]. 1فوریه2014 [ارجاع شده 8آگوست2020];10(1):19-0. Available from: http://jids.journalonweb.ir/index.php/jids/article/view/771

میزان دانلود در سال میلادی جاری

Download data is not yet available.

Most read articles by the same author(s)

سخن سردبیر

دکتر رامین مشرف

مجله‌ دانشکده دندان‌پزشکی اصفهان از سال 1383 به زبان فارسی و با هدف انتشار ماحصل زحمات پژوهشی اساتید و دانشجویان دندان‌پزشکی ....

ادامه

شماره کنونی

پشتیبانی و راهنمایی

کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان می باشد